এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


 

সন্ধিৰ বাঁহ

প্ৰথম দৃশ্য

(টোল এখন। মাজতে অধ্যাপক বহি পঢ়াই আছে। চাৰিওফালে আঠ-দহজনমান নানা বয়সৰ লৰাই নানা প্ৰকাৰ পুথি পঢ়িছে। অলপ দূৰত দুজন ছাত্ৰই হোক লগাইছে)

 অধ্যাপক— ওজা, কি কৰিলা? ইহঁতৰ দিলানে পাঠখিনি পঢ়াই?

 ওজা ছাত্ৰ— হয়, দেও, দিয়া হ’ল। পিছে, ই সোমেশ্বৰ বৰ দুষ্ট, সি আজি পঢ়াশালি ভালকৈ নমচিলে।

 অধ্যাপক— হয়নে অ’ সোমেশ্বৰ, পঢ়াশালি—

 কেইবাজনে— দেও, সোমেশ্বৰ ইয়াত নাই।

 অধ্যাপক— নাই, ক’লৈ গ’ল, হে সোমাই? ক’ত মৰিলি তই?

 ওজা ছাত্ৰ— দেও, ই হলধৰে জানিব পায়। সি হাঁহিছে।

 হলধৰ— মই নাজানো দেও। এতিয়াই আছিল; ওজাই আপোনাৰ আগত তাৰ নাম কোৱা মাত্ৰেই কোনোব ফালে গুচি গ’ল।

 অধ্যাপক— উঃ! এই ল’ৰাটো কি দগাবাজ! তাক আজি এসেকা দিব লাগিব। ঘৰমচা অকল তাৰ পাল আছিলনে ওজা?

[৮১]