এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
পৰিদৰ্শন
 

 “বাৰু, এতিয়া দিবাচোন। মোৰ পৰা পাচত বাৰু আনিবা।”

 “সেইটো কোৱা নাই নহয়, দেউতা। ইবিলাক সকলো হৈছে। পাচে কেইটামান সুমথিৰা টেঙা আৰু মালভোগ কল আছে, দিম জানো?”

 “What a man you are! আৰু সুধিব লাগিছে, দিবাটোন।”

 “ভাল পঠাইদিম তেনেহলে। মই যাম নে?”

 “ৰবা ৰবা। তুমি নিজেই লৈ যাবাচোন; আৰু দেখা-নেদেখাকৈ চাহাবৰ সমুখেদি চাপৰাছীৰ হাতত দিবা গৈ। মোৰ বাবে বেলেগ ফল ল’ৰাৰ হাতত দিবা, বুজিছা।”

 এইদৰে কথা-বতৰা হৈ থাকোঁতে চাহাব বাহাদুৰ আৰু সি মহকুমাৰ হাকিম তিনিওজনে মৌজাদাৰৰ সজাই থোৱা চ’ৰাৰ আগ পালে। সাজ-সজ্জা আৰু আকাৰ-প্ৰকাৰ দেখিয়েই চাহাব বাহাদুৰে চ’ৰাকেই স্কুল ঘৰ বুলি ভুল কৰিলে বুলি নকলেও বুজিব পাৰি।

 “Well Deputy Inspector, this is excellent.”

 সি মহকুমাৰ ডিপুটীয়ে উত্তৰ দিলে, “He is behind, Sir, having a good conversation with this Pandit.”

 “Oh, but you see Sub-Inspector, you also

[৩০]