পৃষ্ঠা:অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকি v2p2.djvu/৭৯

এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
৪৯৮
অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকি।
ভজন।
লেচাড়ি।

প্ৰতিমাক থাপি যিতে জন, কৃষ্ণ বুদ্ধি সেৱে অনুক্ষণ,
 ভকতক সিতো মানিবাক নাপাৰয়।
আনত নাহিকে হৰিবুদ্ধি, নতু হৱে তাৰ চিত্ত শুদ্ধি,
 প্ৰাকৃত ভজন তাহাক জানা নিশ্চয়॥
উত্তম হোৱয় যিতো জন, তাক সেৱা কৰে অনুক্ষণ,
 সমানক পায় মিত্ৰতা ভাব কৰয়।
দীন জন পায়া কৰে দায়া, আৰু তেজি আসে বিষ্ণুমায়া,
 মধ্যম ভজন তাহাক শাস্ত্ৰে কহয়॥
বিষয় কথাক নুশুনয়, কৃষ্ণনাম মাত্ৰ উচ্ছাৰয়,
 কৰ্ণ ৰন্ধ্ৰ ভৰি শুনে গোবিন্দৰ যশ।
উত্তম ভজন তাক কৱে, অহৰ্নিশে নাম মাত্ৰ গাৱে,
 উত্তম ভজন হৰিক কৰয় বশ॥

 
ভক্তি।

যাৱত হৰিৰ লীলা গাৱে, চিত্ত থিৰ কৰে হৰি পাৱে,
 লীলাক তেজিলে চিত্ত বিষয়ক ধাৱে।
প্ৰাকৃত ভকতি তাৰে নাম, প্ৰথমতে হৱে অনুপাম,
 পাচে সিতোজনে উত্তম ভকতি পাৱে।
কৃষ্ণ দেৱতাৰ কথা শুনে, মনত আনন্দ পায়া গুণে,
 প্ৰেমৰ ভৰত বাগৰে পৰি মহীত॥
পুলকিত তনু তাৰ হোৱে, মধ্যম ভকতি তাক কৱে,
 ভকতিৰ চিহ্ণ হোৱয় আসি বিদিত॥
বিশুদ্ধ বিজ্ঞান চিদানন্দ, পূৰ্ণানন্দ কৃষ্ণ সদানন্দ,
 তনি স্বৰুপত যাহাৰ মন ৰহয়।
হৃদয়তে পাচে পাৱে লাগ, ভৱ তেজি ৰয় মহাভাগ,
 অখণ্ডিত প্ৰেম পুলক তাৰ হোৱয়॥