পৃষ্ঠা:অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকি v2p2.djvu/৫২

এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
৪৭১
বিষ্ণুপুৰাণ।

বিষ্ণুপুৰাণ।

যমৰ নগৰ বহলে বিস্তৰ,
 মানস সিতো পৰ্ব্বত।
পুৰ্ব্বৰ দিপক  বেঢ়িয়া প্ৰকাশে,
 কুণ্ডলকাৰে মধ্যত॥
তাৰে উপৰত  সঞ্জমণি নামে,
 নগৰ আতি বিচিত্ৰ।
ঈশ্বৰে নিৰ্ম্মিত  দেখি ভয় ভীত,
 পৰম আতি পৱিত্ৰ॥
চাৰি ভিতি দৃঢ়  সুবৰ্ণৰ গঢ়,
 উশৃত জোজন উচ্চ।
ইন্দ্ৰ নীল মণি  দিল তাতে টানি,
 সূৰ্য্যক কৰিয়া ওছ॥
পদ্মৰাগ আনি  দিল তাতে চানি,
 মহা নীল জিকমিক।
সিতো নগৰিত  আতি বিপৰীত,
 নজানি দিল ৰাজ্যক॥
অনেক পুতলা  সাজি সাজি থৈলা,
 পুৰুষৰ কতো বেশে।
খাণ্ডা বাৰু ধৰি  যেন যুজ কৰে,
 কতো ধৰি আছে ঠেস॥
অনেক ৰমণী  মুণ্ডত ওৰণি,
 নাচিবাক যেন সাজে।
কতো নটে ভাতে  কৰতাল ঠুকে,
 নাচনীৰ যেন কাছে॥
আসি সিলাকুটি  বিচিত্ৰত কৰি,
 কাটি সিংহ ব্যাঘ্ৰ হাতী।
বৰাহ বানৰ  মহিষ বিস্তৰ,
 আনি আছে যেন মাতি॥