পৃষ্ঠা:অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকি v2p2.djvu/৪৮

এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
৪৬৭
সাত্বত তন্ত্ৰ।


ইহাক শুনিলে হুইবে অৱশ্যে কুশল।
হেন জানি শুনিয়োক ত্যজিয়া বিকল॥
কৃষ্ণৰে সে কথায়ে চিত্তক কৰে শান্ত।
এতেকে কথাত কৰা চিত্তক একান্ত॥

কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে ভাগৱত মিশ্ৰ।
ৰাম ৰাম বুলি তৰা সংসাৰ তমিশ্ৰ॥

——

চবি।


শঙ্কৰ বদতি মুনি   হিংসাৰ কহিলো কথা
  বেদৰ যে মুহি অভিপ্ৰায়।
বিশেষত ভকতৰ   হিংসা কৰ্ম্ম ত্যাগ হয়
  যাতে হৰি সৱাতো আছয়॥
ময়ো আগমত যিবা   হিংসাক বিহিয়া আছো
  কামুকৰ ফলৰ কাৰণে।
মোৰ অভিপ্ৰায় নুহি   জানিবাহা সাৰে সাৰ
  যাতো আজ্ঞা দিলা নাৰায়ণে॥
এতেকে তুমিও মুনি   কাম্যকৰ্ম্ম পৰিহৰি
  কৃষ্ণ কথা শুনা ৰাতি দিন॥
প্ৰবৃত্তি শাস্ত্ৰক তুমি   কদাচিতো নাচৰিবা
  শুনিলে মলীন হৈবে মন॥
পৰমাৰ্থপৰ যিতো   নজানিয়া মুঢ় জনে
  পশু মাৰি দেৱক যজয়।
কাম ভোগ অবসানে   আনন্তে পথত তাক
  পশুসবে বাতত কাটয়॥
নিবৃত্তি শাস্ত্ৰৰ মাঝে,   হৰি ভকতি সে মুখ্য,
  বিশেষত কৃষ্ণ লীলা কথা।
জগতৰ সুমজল   ইহাক কীৰ্ত্তন কৰা,
  কৰ্ণে আৰু শুনিয়ো সৰ্ব্বথা॥