পৃষ্ঠা:অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকি v2p2.djvu/১৯২

এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
৬১১
শঙ্কৰ চৰিত্ৰ।

এহি বুলি পাছে  যেবে সবে আছে,
  শঙ্কৰে গুণিলা মনে।
কপিলি মুখত  কুমাৰ আছয়,
  শুনু এক সৰ্ব্বজনে॥
খোল গঢ়িবাক  বোলাঁ আবে তাক,
  চানেকি পথায়া দিয়া।
তেতিক্ষণে কাঠ  এক দাল আনি,
  সাজিলা আনন্দ হুয়া।
বলোৰাম আতৈ  আনিয়া তেখনে,
  খোলৰ জোখাক দিল।
এয়োদশাঙ্গুল   ৰেঁৱা ভাস যানা,
  ডাইনা নবাঙ্গুল কৈল॥
সকালে গঢ়িয়া  শীঘ্ৰে পাগ দিয়া,
  দিয়োক খোল পঠাই।
সণ্টিৰ ঘৰক  যায়োক কেতাই,
  গৰু পল আনা চাই॥
সুখী ভূঞা লোক  কৰা দায়া মোক,
  সভাখান দিয়ো সাজি।
দ্বীপ দ্বীপান্তৰে  লোক নিৰন্তৰে,
  জান দিতে পাঞ্চা আজি॥
শুনি ভূঞাঁগণে  পাছে তেতিক্ষণে,
  দূতগণ পাঞ্চি দিল।
শঙ্কৰৰ আজ্ঞা  শিৰত ধৰিয়া,
  সমস্ত দেশে কহিলা॥
মহা মহোৎসৱ  দেখিয়া উৎসৱ,
  চিন্ন যাত্ৰা বিতোপন।
সাতো বৈকুণ্ঠক  ভূমিত দেখাইবে,
  কুসুম ভূঞাঁ নন্দন॥