পৃষ্ঠা:অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকি v2p2.djvu/১৭৪

এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
৫৯৩
বেহুলা-লক্ষীন্দৰ।

তুলিয়া লইলা কোলে   ধলি পৰে বিষৰ জালে,
  মুখৰ লালে ভিজিল কাপ।
শিলতো অধিক ভৰ   মুখে বহি পৰে জল,
  বিষে হৈছে বজ্ৰৰ আকাৰ॥
বেউলা বলে পহৰিয়া   মজুট ভৈলেক চুয়া,
  জনা শাশু শ্বশুৰৰ ঠাই।
নাৰায়ণ দেৱে কয়   সুকবি বল্লভে হয়,
  কালি নাগে খাইলেক লখাই॥

⸻⸻

দিহা— প্ৰাণ মই হৰুৱাইলোঁৰে, ওৰে গুণৰনিধ।

প্ৰভু প্ৰভু বুলি বেউলা কান্দে শোকাৰুণে।
বেউলা ক্ৰন্দনে কান্দে যত সখীগণে॥
হাঁ প্ৰভু আমাক এড়ি তুমি গৈলা কোথা।
কোন দোষে ভৈলা মোৰ দশমী অৱস্থা॥

মদন মোহন প্ৰভু তোমাসাৰ জ্যোতি।
অকালত বাঁৰী ভৈলোঁ বেউলা ৰূপৱতী॥
অমৃত সমান প্ৰভু তব মুখৰ বাণী।
পূৰ্ণৰূপে মই নুশুনিলোঁ অভাগিনী॥

আমাৰ হাতে অন্ন প্ৰভু খাইতে কৈলা মন।
বৰ যত্ন কৈলা প্ৰভু কৰিতে ৰন্ধন॥
অগোছ ফলাহাৰ প্ৰভু কৰাইলোঁ তোমাৰ।
সেহি সে দাৰুণ দুঃখ ৰহিল আমাৰ॥

সি কাৰণে মল্লা প্ৰভু নিদিলা উত্তৰ।
মুখে মুখে চক্ষু চক্ষু এক এক কৰি॥
বিষাদ ভাবিয়া কান্দে সাঁহেৰ কুমাৰী।
সুকবি নাৰায়ণ দেৱৰ সৰস পাঞ্চালী॥
পয়াৰ প্ৰবন্ধ বুলি এক যে লেচাৰী॥

⸻⸻