পৃষ্ঠা:অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকি v2p2.djvu/১২৬

এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
৫৪৫
শ্ৰীমদ্ভগৱদগীতা।

যেনে শৰীৰৰ  সৰ্পে কল্প এড়ে
 জীৱৰ সিমত পুনঃ।
পূৰ্ব্বৰ সংস্কাৰে  সেই জীৱ নোহে
 স্তনক পিয়াৱৈ যেন॥
যেন বাল্য দেহ  ধৰি ওপজয়
 যুবা হোৱে মধ্যকালে।
বাল্য যুবা দুয়ো  স্থানান্তৰ হয়
 বৃদ্ধ অৱস্থাক পালে॥
বাল্য যুবা জৰা  তিনিও অৱস্থা
 একে দেহে পাৱে লোক।
বাল্য গুছি যেৱে  বৃদ্ধক পাইলেক
 তাত নাহি কেন শোক॥
যেৱে বোলা বাল্য  যুবা জৰা ভৈলে
 তিনি কাল স্মৰে মনে।
যেৱে পূৰ্ব্ব দেহ  অহঙ্কাৰ নাহি
 উৎপত্তি প্ৰলয় কেনে॥
মন ইন্দ্ৰি প্ৰাণ   সমস্তে থাকয়
 অৱস্থাহে দূৰে যায়।
আতো সেহি মতে  শৰীৰে সে নষ্ট
 আত্মাৰ বিনাশ নাই॥
জীৱৰ মৰণ  কহে যিটো জন
 সবে মিছা মহাভাগ।
কৰ্ম্মৰ সংস্কাৰে  আন দেহ লৱে
 পূৰ্ব্ব দেহ কৰি ত্যাগ॥
গোবিন্দে যে কয়  বিষম বিষয়
 মনে চিন্তা ঘনে ঘন।
যেন বেশ্যা নাৰী  স্বামী যে থাকন্তে
 পৰ পুৰুষত মন॥

৬৯