পৃষ্ঠা:অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকি v2p2.djvu/১২৪

এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
৫৪৩
শ্ৰীমদ্ভগৱদগীতা।

অনিমাক আদি  পাওঁ অষ্টনিধি
 যদি পাওঁ সত্যলোেক।
এতেককো পাই  নেদেখো উপাই
 দূৰ হোৱে ইটো শোক॥
নুযুজিবো বুলি  প্ৰতিজ্ঞা কৰিয়া
 মৌনে ৰহিলন্ত বসি।
অৰ্জ্জুনক চাই  কৃষ্ণে বুলিলন্ত
 অল্প কৰি হাসি হাসি॥
যাতে শোক নাই  তাতে শোক কৰা
 মই বাধো বাৰম্বাৰ।
পণ্ডিত নুহিকা  বাদ মাত্ৰ কৰা
 প্ৰজ্ঞা ৰাখা আপোনাৰ॥
ওবা সব্যসাচি  মুৰ্খে পণ্ডিতালি
 কৰা পণ্ডিতক চাই।
তীৰ্থ যাত্ৰা কালে  যিটো দোষ কৈলা
 তাতে কোনো দোষ নাই॥
পুত্ৰ উপজিলে  আনন্দ নকৰে
 মৰিলে নকৰে শোক।
মান অপমান  যাৰ নাহিকয়
 পণ্ডিত বোলয় লোক॥
মৰণ জীৱন  সকলেসে ভ্ৰম
 সুখ দুঃখ যত ভাৱে।
দেহ আত্মা পৰ   অবিদ্যা ভিতৰ
 অজ্ঞান নুগুছে যাৱে॥
পথে থাকি পৰি  সৰ্প হেন জৰী।
 পুৰুষে যেহেন পাৱে।
ততকাল ভয়  মনৰ সংশয়
 বিচাৰ নকৰে যাৱে॥